Σχολικά κτίρια

Τα σχολικά κτίρια που στέγαζαν τα σχολεία, στο λόφο του Αγίου Δημητρίου, χτίστηκαν στα τέλη του ΧΙΧ αιώνα. Το ΑΡΡΕΝΑΓΩΓΕΙΟΝ στα 1894 με την βοήθεια των ταξιδεμένων συγχωριανών μας, της πόλης των Πατρών, ήταν ένα αρκετά μεγάλο τετράγωνο κτίριο στην μέση στην πλατεία. Το κτίριο ήταν δίπατο μα επειδή το μεγαλύτερο μέρος του ήταν μέσα στη γη, μόνο ένα δωμάτιο έβγαινε για να γίνει αίθουσα διδασκαλίας. Στο δεύτερο πάτωμα, μια μεγάλη πόρτα και στη συνέχεια διάδρομος, με δύο αίθουσες δεξιά, από τις οποίες η μια ήταν γραφείο του σχολείου και η άλλη αίθουσα διδασκαλίας.
Η άλλη πλευρά αριστερά είχε άλλες δύο αίθουσες. Σε σχολικές γιορτές ενώνονταν οι δύο αυτές αίθουσες και δημιουργούνταν χώρος για να χωρέσουν οι μαθητές όλου του σχολείου. Στο κέντρο του διαδρόμου, ένα μεγάλο ρολόι τοίχου και πάνω από αυτό η εικόνα των Τριών Ιεραρχών, προστάτες των γραμμάτων, κατά τις ελληνικές παραδόσεις.
Το σχολικό κτίριο είχε μεγάλα παράθυρα και οι αίθουσες παίρνανε άπλετο φως. Για την θέρμανση του χώρου στο
διάδρομο, ήταν μια μεγάλη μεταλλική θερμάστρα, την οποία ο επιστάτης του σχολείου κρατούσε πάντα αναμμένη τις κρύες μέρες του χειμώνα.
Στο γραφείο του σχολείου, εκτός του αρχείου στο οποίο ασφαλώς υπήρχε υλικό χρήσιμο για το ιστορικό του σχολείου, γιατί όχι και του χωριού, υπήρχε βιβλιοθήκη με πολλά και
ίσως αξίας από πλευράς αρχαιότητας βιβλία και πολλά εποπτικά μέσα, κυρίως εικόνες χωρών και φυτών, όλων των ζωνών της γης, γεωγραφικοί χάρτες κ.λ.π., όλα στην ελληνική γλώσσα.
Τα θρανία του σχολείου ήταν διθέσια μα και πολυθέσια, όλα τους από καλό ξύλο καλοδουλεμένα και αρκετά άνετα για τους μαθητές.

Όλο το υλικό του σχολείου ήταν φερμένο από το εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένων και των θρανίων ακόμα. Στο εποπτικό υλικό εξέχουσα θέση είχαν οι μεγάλες σειρές εικόνων από την Αγία Γραφή.
Τα έξοδα για την αγορά και μεταφορά αυτού του τόσο χρήσιμου υλικού, αντιμετωπίστηκαν από προσφορές των ξενιτεμένων μας, εκείνων από το περίσσευμα και εκείνων από το υστέρημα.

Το κτίριο αυτό, έμεινε άθικτο και σε κατάσταση λειτουργίας ως τις 24 Φλεβάρη 1944 όταν οι Γερμανοί σε συνεργασία με Μπαλιστες (Αλβανικά Εθνικά Τμήματα) , το πυρπόλησαν.

Πάνω στα Ιδία θεμέλια, χτίστηκε μετά από 35 χρονιά το σημερινό κτίριο της Πολιτιστικής Εστίας του χωριού.
Το Παρθεναγωγείο, στεγάστηκε στο κτίριο που είχε κτιστεί το 1881 (επιγραφή εις την πόρτα εσόδου από Δυσμάς. Όμως κατά τον Μπαρά, η λειτουργία του είχε αρχίσει νωρίτερα).
«Το πρώτον ιδρυθέν εν Β. Ήπειρο σχολείων θηλέων, ήτο, μετά από τα Ζωγράφεια Διδασκαλεία, το της Δροβιανης. Ελειτούργησεν κατ’ αρχάς, εις Κάτω Δρόβιανην το 1878 φροντίδι της εν Πάτραις Αδελφότητος, συσταθείσης εξ υπαγομηνων Δροβιανιτών».
Το χτίριο, που στεγάστηκε το Παρθεναγωγείο και που χτίστηκε στα 1881 είχε αρχικό σκοπό, για να στεγαστεί υφαντήριο, το οποίο είχε ήδη αρχίσει να λειτουργεί.
«Κατά το 1881 δαπάνη του Δ. Μανθόπουλου ΖαγοριαΙου ελειτουργησεν υφαντήριον εις τον οίκων Τζέκου (Μανθόπουλου). Συγχρόνως, εκτισθη εις τον Άγιον Δημήτριον και ειδικόν κτίριον δια τα Υψαντήριον,»
Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι το κτίριο αυτό του Παρθεναγωγείου δε χτίστηκε από τον Ζάππα όπως λαθεμένα κυκλοφόρησε, αλλά από την Διαθήκη Ζάππα, έπαιρνε τα
λειτουργικά του έξοδα κάθε χρόνο.
Το κτίριο για τον μύλο (αυτό που αργότερα φαίνεται επειδή ήταν ευρύχωρο αφού του είχε γίνει η σχετική διαρρύθμιση), χρησιμοποιήθηκε για την στέγαση της ΚΟΜΟΥΝΑ και του Σταθμού της Τζανταρμερίας (χωροφυλακής). Κατά πάσα πιθανότητα αυτό έγινε στα 1929 μετά την αυτοανακήρυξη του Αχμέτ Ζώγκου, ως Βασιλέα της Αλβανίας και για τον μύλο χτίστηκε άλλο μικρότερο κτίριο όπου τοποθετήθηκαν τα μηχανήματα και λειτούργησε ως τα 1934 που έκλεισε.