 |
 |
 |
 |
Ένας Πρόεδρος που δεν δίσταζε να μιλήσει
Δεν ήταν αρεστός σε όλους, αλλά πλησίασε τους απλούς πολίτες
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος δέχεται βροχή από γράμματα
όσο πλησιάζει η 11η Μαρτίου του 2005 που κλείνει η 10ετής θητεία του στο ύπατο αξίωμα της χώρας.
Το τελευταίο που άνοιξε, πριν αρχίσει η συζήτηση του προϋπολογισμού στη Βουλή,
ήταν μία επιστολή που του ταχυδρομήθηκε από την Αυστραλία.
«Σας καμαρώνουμε γι' αυτά που λέτε για τα εθνικά θέματα», του γράφει η μετανάστρια Μαρία Παπά.
«Σας καμαρώνουμε για την κριτική που ασκήσατε για τη στάση της E.E. και των ΗΠΑ υπέρ της Τουρκίας,
η οποία συνεχίζει να καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα και στην Κύπρο
με τον στρατό κατοχής και στο εσωτερικό της χώρας».
«Εγώ προσωπικά», συνεχίζει η επιστολογράφος, «θυμάμαι πολύ καλά και την κριτική που κάνατε,
σεβαστέ μας κύριε Πρόεδρε, στον Μπιλ Κλίντον για τις αδικίες των αμερικανικών κυβερνήσεων
απέναντι σε πολλές χώρες. Αλλά πρέπει να σας πω ότι έκλαψα όταν πήγατε στο χωριό μας
και χωριό της μητέρας σας, τη Δρόβιανη, στη Βόρειο Ήπειρο, στην Αλβανία.
Είναι μεγάλη υπόθεση που καυχιέστε για τον τόπο καταγωγής σας».
«Εγώ και ο γιος μου ο Λευτεράκης που είναι 15 χρόνων», γράφει ακόμα η κυρία Παπά,
«σας είδαμε και στην τηλεόραση, παρά τη μεγάλη διαφορά ώρας, εκεί στο μπαλκόνι της Δρόβιανης
που βγήκατε και είπατε "αδέλφια μας". Ακόμα το σκέφτομαι και μου 'ρχονται δάκρυα...
Θα ήθελε πολύ ο Λευτεράκης μου να σας δούμε στις γιορτές που θα 'ρθουμε στην πατρίδα.
Αλλά πού εσείς να έχετε χρόνο...».
Από τη Δρόβιανη. Ο κ. Στεφανόπουλος συγκινήθηκε κι αυτός με τη σειρά του που μια Ελληνίδα
μετανάστρια από το χωριό της αγαπημένης του μητέρας θα ερχόταν για λίγες μέρες
στην Ελλάδα με τον γιο της, και έδωσε οδηγίες στην πιστή γραμματέα του Ζωή Δρόσου
να βρει χρόνο να τη δεχθεί αμέσως μετά τα Χριστούγεννα. «Αυτοί οι Έλληνες,
πιο πολύ και από εμάς, παλεύουν και τιμούν την πατρίδα» είπε, δείχνοντας ευχαριστημένος
όταν βρέθηκε στο πρόγραμμά του μία «τρύπα» για να δει «τον Λευτεράκη που ζει στη μακρινή
Αυστραλία και είναι από τη Δρόβιανη».
